“Dit is Titu. Hij is van mijn zoon geweest, die hem als kind altijd bij zich had, waardoor Titu er nu zo uitziet. Mijn zoon wordt papa en ik zou hem graag Titu cadeau willen doen voor zijn kindje. Kun jij hem weer in elkaar zetten?”

Pfff!!! Interessant, nooit gedaan, maar ik hou van een uitdaging. Ik had vaker naar de Repairshop UK gekeken en de Bearladies aan het werk gezien, dus ik kreeg wel een idee. Ik haal ‘m uit elkaar en maak nieuwe patroondelen en dan zet ik hem weer in elkaar. Maar ik was nog met een andere opdracht bezig, dus Titu moest even wachten.

En toen het zover was om aan Titu te beginnen en ik hem voor me had liggen, moest ik toch wel even slikken. Waar ben ik aan begonnen! Ik durf ‘m helemaal niet uit elkaar te halen, want hij ligt zo uit elkaar, hoe haal ik daar het juiste patroon nog uit. Ik maak wel knuffels, maar patronen maken is een ander verhaal.
Overleg met mijn klant. En met de woorden van haar dat Titu nooit dezelfde Titu zal zijn, maar een andere versie en dat ik vrijuit mijn gang kon gaan, ging ik aan de slag.

Ik begon eerst met hem provisorisch in elkaar te zetten om erachter te komen of er stukken misten. Grofweg verbinden, af en toe amper materiaal om de naald door te halen. Hij bleek toch aardig compleet te zijn, maar heel fragiel dus. Daarna heb ik hem voorzichtig gevuld, zodat de vorm duidelijk werd.

Vervolgens ben ik er een lapje stof overheen gaan naaien, gaandeweg kijkend waar nog voldoende materiaal zat om het aan vast te maken en zo steek voor steek, knipje voor knipje het lijfje een nieuwe body te geven.

Een deel van het hoofdje heeft versteviging gekregen. De stof was daar zo dun dat ik het anders met het lijfje kon verbinden. Van de oogjes is de ‘staar’ (lees lijmresten) verwijderd en ik heb hem een nieuw oor gegeven, zodat hij er weer twee heeft.

En het resultaat …. kijk zelf maar.